Afscheidsfeest directeur

Volledige tekst van het artikel uit De IJssel en Lekstreek van 25 juni 2003:

'Ik stap zo weer op mijn motor voor een invalles'
MEESTER VAN DER BAAN NEEMT AFSCHEID VAN HET ONDERWIJS.

Door Thea van der Raaf.
KRIMPEN A/D IJSSEL. Voor zijn allereerste vaste aanstelling als leraar in het lager onderwijs, verhuisde Jan van der Baan van Friesland naar Krimpen a/d IJssel. Nu, vijfendertig jaar later, neemt hij afscheid als directeur van openbare basisschool de Fontein. Gebruikmakend van de flexibele VUT-regeling gaat van der Baan genieten van zijn vrije tijd, waar uiteindelijk iedereen na een werkzaam leven naar uitkijkt.

Zijn hele loopbaan als leraar heeft Jan van der Baan in Krimpen doorgebracht. Om een baantje te krijgen moest hij destijds zelfs vanuit Friesland verhuizen. Nu hij niet meer hoeft te werken zal hij echter niet teruggaan naar zijn geboorteprovincie. Daar zegt hij geen enkele behoefte aan te hebben. "Ik heb hier mijn familie en bovendien, toen ik hier in Krimpen kwam was het verschil met Friesland niet zo heel groot. Ook hier stonden de koeien vlakbij in de weide en was de bebouwing nog minimaal. Van een verlangen terug is dan ook geen sprake."
Na vijf jaar studeren wilde Jan van der Baan eindelijk wel eens aan de slag. Helaas was er nog de militaire dienst, waar je zonder gegronde reden niet onderuit kon. Wanneer je over een jaar in dienst moest hoefde je echter niet op een vaste baan te rekenen. Iets waar veel afgestudeerde jongens mee te kampen hadden.
Met zijn 123 cc motor reed Jan van der Baan in dat jaar alle scholen af waar ze op dat moment een invaller nodig hadden. Natuurlijk in de hoop op een vaste benoeming.
Tijdens zijn dienstperiode bleef Jan solliciteren en dat leidde tot een vaste aanstelling in Krimpen, op school vijf bij hoofdmeester Sangers. In september ging Jan nog enige tijd bij een collega inwonen om daarna in oktober te trouwen en een eigen woning te betrekken. "Het was puur toeval dat ik een studievriend tegenkwam die in Capelle woonde," vertelt Jan. "Bij hem kon ik in de kost. Met een Solex reed ik elke dag naar school in Krimpen. Ik had een vierde klas. Op een gegeven moment gaf ik de klas opdracht voor een opstel. Gerda Timmer schreef in dat opstel: 'Wat zielig dat de meester elke morgen helemaal uit Friesland moet komen'. Dat vond ik zo leuk, dat heb ik altijd onthouden."
In 1973 werd van der Baan hoofd van school zeven. De school was, met nog een protestantchristelijke en een katholieke school, gevestigd in één gebouw. Het gebouw werd in Krimpen al snel bekend als de 24- klassige school. "Ik was de eerste die een school een naam gaf," zegt van der Baan. "Ik vond die nummers zo'n onzin. Een school heeft een identiteit, dus een naam." De school van van der Baan werd de Notekraker. "De samenwerking met de beide andere scholen was heel goed, maar toch had ik niet dat gevoel van een eigen gebouw. Dat kwam pas na de fusie met de Springplank in 1992. De Fontein werd echt mijn school."

Geitenwollen sokkencultuur
Jan van der Baan houdt nog steeds van zijn vak maar na ruim dertig jaar vindt hij het tijd dat iemand anders de verantwoording overneemt. "Lesgeven blijft leuk, dus ik zal weer oproepbaar zijn, dan kom ik, net als vroeger, met mijn motortje naar school." Ook de motor heeft een ontwikkeling doorgemaakt, want dat is inmiddels een Suzuki 750cc geworden.
"Voor de klas staan en kinderen helpen, dat is lesgeven. Door de ontwikkelingen in het onderwijs heeft het management steeds meer de overhand gekregen. Het is allemaal wat bedrijfsmatiger geworden. Daar sta ik volledig achter, want gelukkig heb je niet meer die geitenwollen sokkencultuur uit de jaren zestig. De kwaliteitseisen zijn veel beter en meer klantgericht. Waarmee ik niet zeg dat leraren vroeger niet bekwaam waren."

Mondiger.
Stokpaardje van van der Baan is de Brede School. De Fontein kreeg de pilotfunctie in de gemeente. "Zo'n gebouw wordt, gezien de schooluren, relatief weinig gebruikt," zegt Jan. "Kijkend naar de wijk kun je gemakkelijk passende diensten leveren binnen de school, zoals muziekcursussen, schilderen, schaken. Bovendien een peuterzaal verbonden aan school heeft wat. Een kind dat hier komt vanuit de peuterzaal heeft een peuter/kleuterobservatielijst, waarmee op de basisschool direct efficiënt kan worden gewerkt aan een eventuele achterstand. Daar kun je niet vroeg genoeg mee beginnen, dat is leren op maat, adaptief en coöperatief. De laatste vijftien jaar is er een enorme verbetering in de begeleiding van het individuele kind. Het werken aan competentie, autonomie en relatie. Een evenwicht in deze driehoek levert een kind dat met een goed gevoel de maatschappij in gaat. Je zult mij daarom nooit horen zeggen dat het vroeger beter was."
Kinderen zijn ook niet lastiger dan vroeger, vindt van der Baan. "Ze zijn mondiger en je gaat er kameraadschappelijker mee om. Je moet altijd alles afzetten tegen de tijd waarin je leeft."

Opvolging
De functie van de scheidende directeur gaat naar mevrouw Ali Bogdanovic. Zij is de laatste jaren al werkzaam als adjunct en heeft nu de nodige screens achter de rug om tot directeur te promoveren. "Zij is een prima opvolger" aldus van der Baan. Ze is nieuwsgierig naar alle nieuwigheden binnen het onderwijs en het management binnen een school. De laatste jaren hebben we alle besluitzaken samen gedaan en inmiddels is ze er aardig ingegroeid. Dat was in mijn tijd wel anders. Ik kon nog geen letter typen, je werd gewoon voor de leeuwen gegooid. Het bestuur heeft een goede keuze gemaakt met Ali, afscheid nemen valt me niet moeilijk, ik val niet in een gat, maar geef het stokje goed over, daar heb ik het volste vertrouwen in."